"αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού" Ισίδωρος Ζουργός

τα αγαπημένα μου αποσπάσματα είναι από τα παραμύθια του γέρου στο καράβι

είναι τα "Ευφροσύνη", "Ο γιός του Δράκου" και "Ο ταξιδευτής"

από εκεί που παρουσιάζει την Ευφροσύνη αντιγράφω:

"... Πάντως η Ευφροσύνη, η νεαρή αρχόντισσα, τώρα άκουγε τη σιωπή της. Συμβαίνει συχνά, ακόμα και στα παραμύθια, όταν όλοι οι ήχοι σταματούν, ν' ακούς κάτι που δεν είναι το βούισμα των αυτιών σου αλλά ένας άλλος ήχος, μόνιμος και χαλαρός, που, αν ήταν εικόνα, θα ήταν άδεια πλατεία με μια μουριά στη μέση."

παρακολουθώ την Ευφροσύνη, ¨πρόσφυγα του πάνω κόσμου" στη συνάντησή της με το Δράκο, "πληγή του πεπρωμένου της"

βλέπω το γιό του Δράκου να συναντά τον άγγελο που "έφυγε από μια παλιά εικόνα"

και ρωτάω όπως η Αργυρώ : "γιατί μας γοητεύουν τα ταξίδια των άλλων περισσότερο από το προσωπικό μας ταξίδι;"

υπάρχει πάντως ένα αφρικάνικο ρητό που λέει ότι ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους γιατί του άρεσει να ακούει ιστορίες...

Υ.Γ. οι φωτογραφίες είναι από το καφενείο του Δούδη, όπου πολύ φάγαμε, πολύ ήπιαμε, πολύ μιλήσαμε, πολύ γελάσαμε!!!!!!!!!!

Ο Ισίδωρος Ζουργός στη Λέσχη μας (μέρος 2)

συνεχίζω γιατί φοβάμαι το χρόνο που κυλάει

το κείμενο που ακολουθεί το έγραψε και μου το έδωσε η Μαρία Ζ., ένα νέο κορίτσι, μέλος της Λέσχης μας εδώ και τρία χρόνια:

"Στη γενιά μας συχνά η ζωή μας εξαντλεί από τα ίδια και τα ίδια, αισθανόμαστε ότι δεν έχουμε να ανακαλύψουμε κάτι συναρπαστικό. Έχουμε εξοικειωθεί τόσο πολύ με το χώρο, τα πρόσωπα, αλλά μάλλον μόνο στη θέαση. Έχουμε πάψει να κοιτάζουμε ουσιαστικά γύρω μας, μέσα μας, να αφουγκραζόμαστε ανθρώπους και μέρη. Να σκεφτόμαστε ότι πίσω από το παρόν υπάρχουν αλλεπάλληλα στρώματα ιστορικής μνήμης. Συμπεριφερόμαστε σχεδόν με ιεροσυλία στο χρόνο. Αντίθετα η τέχνη συνήθως εξωραΐζει, παραλείπει, αποκρύπτει, "ψεύδεται", προσδίδει επιτηδευμένη βαρύτητα και αξία. Είναι από τις ελάχιστες φορές που διακρίνω μια τέχνη που σε μαγνητίζει, σε πυρπολεί, που είναι απόλυτα δυναμική μέσα από την ίδια την ευθραυστότητα της ανθρώπινης φύσης που τόσο εύστοχα και γλαφυρά μας κατατίθεται. Και αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν κάποιος να γνωρίζει τις πιο μύχιες σκέψεις, τους φόβους, τις ανησυχίες, να σκιαγραφεί τα γεγονότα, να τους παρουσιάζει με τις αποκορυφώσεις τους ή τις πιο ποταπές πράξεις; Σαν οι λέξεις να γράφτηκαν από το ίδια το χέρι των ηρώων. Ο ίδιος ο συγγραφέας μας απαντά: όλα τα πρόσωπα είναι φανταστικά! Αριστούργημα. Πόση γνώση, πόσες πληροφορίες, πόση αγάπη, πόση αφοσίωση, πόση πίστη, πόση υπομονή, πόσες ψυχές κουβαλάτε κ. Ζουργέ;;

Ένα ντοκυμαντέρ χαρακτήρων με κεφαλαίους, ελληνικούς-ιστορικούς υπότιτλους και μουσική επένδυση την ποίηση. Ένας λόγος με τέτοια δύναμη που είναι σαν να αναγκάζει το νου να διαγράψει τις ίδιες διαδρομές των σελίδων. Ίσως η Θεσσαλονίκη να μην είναι ποτέ ξανά η ίδια για εμάς τους αναγνώστες του "στη σκιά της πεταλούδας". Ευχαριστούμε!!!"

Ο Ισίδωρος Ζουργός στη Λέσχη μας

Ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα τελικά...

Από μέρα σε μέρα έλεγα να γράψω για την επίσκεψη του Ισίδωρου Ζουργού στη Λέσχη μας και οι μέρες πέρασαν χωρίς να το καταλάβω! Ήταν τόσο όμορφα, σαν να τον γνωρίζαμε από χρόνια κουβεντιάσαμε για διάφορα θέματα που μας απασχόλησαν διαβάζοντας το μυθιστόρημά του "στη σκιά της πεταλούδας" καθώς και τα "αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού" και την "ψίχα εκείνου του καλοκαιριού". Μου άρεσαν ιδιαίτερα τα "αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού", ένα βιβλίο εξαιρετικό, που άγγιξε την ψυχή μου, που με γύρισε στα παιδικά μου χρόνια, που με έφερε για ακόμη μια φορά αντιμέτωπη με βασικά ερωτήματα της ζωής. Ενδιαφέρων τρόπος αφήγησης, λόγος ποιητικός, φευγάτος... Προσωπικά λατρεύω τις παρομοιώσεις του Ζουργού καθώς και την ατμόσφαιρα των έργων του. Δίνω δύο αποσπάσματα από το "βιβλίο του ωκεανού". Το ένα είναι η περιγραφή της Αργυρώς και κυρίως το σημείο για τις μυρωδιές : " Η Αργυρώ έμεινε με κατεβασμένα τα βλέφαρα, ο Μάνθος την παρατηρούσε με την άκρη του ματιού του. Ήταν μελαχρινή, σκέπαζε τα ξανθά μαλλιά μ΄ένα άσπρο μαντήλι που φορούσαν όλες οι κοπέλες του νησιού της, τα χέρια της ήταν λεπτά, τα δάχτυλά της βλαστοί τρυφεροί από σκούρες καλαμιές. Ο Μάνθος ήταν σίγουρος και για τις μυρωδιές. Αν μπορούσε να συρθεί δίπλα της, αν μπορούσε ν' ακουμπήσει το το πρόσωπό του στα χέρια της, στο λαιμό, εκεί που ξέφευγαν κάποιες τρίχες απ' το προστατευτικό μαντήλι. Ναι - ήταν σίγουρος - ο κόρφος της θα μύριζε σαν να έβραζες μαζί κυδώνια και δαφνόφυλλα, ο λαιμός σαν κισσός μετά τη βροχή, τα χέρια της κάτι πιο ξερό, όπως δέρμα όπου εξατμίστηκε ο ιδρώτας της αγωνίας της από την όστρια που βασίλευε στο κατάστρωμα. Κι αυτή η μυρωδιά από ξεραμένο πορτοκάλι όταν την πλησίαζε; Ή πάλι αυτή σαν σαπούνι που το ξέχασες έξω απ' το παράθυρο και ρούφηξε την πρωινή ομίχλη;" Δε χρειάζεται νομίζω να πω εγώ κάτι παραπάνω...

Το δεύτερο απόσπασμα στο επόμενο ποστ. Τώρα θέλω να βάλω μερικές φωτογραφίες από τη συνάντηση και από το τσίπουρο που ήπιαμε μετά στο καφενείο του Θανάση του Δούδη, παρότι ο θείος ο Μήτσος ήθελε κάτι πιο επίσημο, εμείς επιλέξαμε καφενείο και περάσαμε υπέροχα! Μέχρι που η Γεωργία, η γυναίκα του Ισίδωρου, ήπιε για πρώτη φορά στη ζωή της τσίπουρο! Οι φωτογραφίες το μαρτυρούν...

Στο επόμενο ποστ επίσης έχω και κάτι από τη Μαρία Ζ., αλλά να μην τα φορτώσω όλα τώρα!

4ος χειμώνας!!!

Θέλουμε να σας πούμε με χαρά ότι ξαναρχίζουμε στις 18 Οκτωβρίου, Κυριακή, στις 19:00 με το Βιβλίο: "ΣΑΒΒΑΤΟ" του ΙΑΝ ΜΑΚ ΓΙΟΥΑΝ.

Είστε ευπρόσδεκτοι σε μια νέα αρχή...

Καλό Καλοκαίρι!

συναυλία με τη Μαρία Θωίδου

Ίσως δεν είναι κάτι που ταιριάζει ακριβώς να αναφερθεί στο blog μιας Λέσχης Ανάγνωσης, αλλά θα το κάνουμε επειδή είναι μια δραστηριότητα του Μορφωτικού μας Συλλόγου που θα θέλαμε κάπως να προβληθεί. Λοιπόν:

ΤΡΙΤΗ, 24 ΜΑΡΤΙΟΥ, 10μ.μ.

στον « ΠΟΘΟ», στο Λουτράκι Αριδαίας

« Μεγάλος Ερωτικός και άλλα ερωτικά »

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΕ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΘΩΙΔΟΥ



Η Μαρία Θωίδου θα παρουσιάσει τραγούδια δικά της αλλά και άλλων ελλήνων και ξένων συνθετών (Χατζιδάκι, Κουρτ Βάιλ, Νίνο Ρότα κ.α.) σ’ ένα πρόγραμμα με τίτλο

«Μεγάλος Ερωτικός και άλλα ερωτικά»

Θα τη συνοδέψουν ο Κώστας Ράπτης στο μπαγιάν
και ο Θύμιος Ατζακάς στο ούτι και την κιθάρα.


ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΡΥΣΑΣ
ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΑΡΙΔΑΙΑΣ

Οι καλλιτέχνες:

Μαρία Θωίδου, τραγούδι

Η Μαρία Θωίδου, τραγουδίστρια, στιχουργός και τραγουδοποιός, γεννήθηκε το 1968 στην Φλώρινα. Σπούδασε μουσική και κλασσικό τραγούδι στο Νέο Ωδείο Θεσσαλονίκης, στην Μουσική Ακαδημία της Κολωνίας και στην Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου της Λειψίας. Eπίσης, είναι απόφοιτος του τμήματος νηπιαγωγών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσσαλονίκης. Συνθέτει και ερμηνεύει την μουσική της από το 1987 δημιουργώντας έντονη αίσθηση στην σκηνή της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Έχει ηχογραφήσει 4 προσωπικούς δίσκους σε Ελλάδα και εξωτερικό ενώ έχει συνεργαστεί δισκογραφικά και επί σκηνής με πολλούς διακεκριμένους καλλιτέχνες, όπως οι Σωκράτης Μάλαμας, Νίκος Παπάζογλου, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Θύμιος Ατζακάς, Αντώνης Ανισέγκος, Σωκράτης Σινόπουλος, Κώστας Θεοδώρου, Goran Bregovic, B.Chemirani, H.Chisholm και πολλούς άλλους. Από το 1999 μέχρι σήμερα και σε συνεργασία με σύνολα όπως το Armos Ensemble, το Tropos Quartett, Cornucopia Berlin, έχει εμφανιστεί σε πλήθος ευρωπαικών μουσικών φεστιβάλ και έχει ηχογραφήσει για το ΒΒC καθώς και το Γερμανικό, το Ολλανδικό και το Βελγικό κρατικό ραδιόφωνο. Έχει αναπτύξει μουσικοπαιδαγωγική δράση σε σχολεία, ωδεία και πολιτιστικά κέντρα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μετά από μία δεκαετία περιπλάνησης στην Ευρώπη και διαμονής της στο Βερολίνο επέστρεψε πρόσφατα στην Ελλάδα, όπου, παράλληλα με τις εμφανίσεις της, εργάζεται ως μέλος του ειδικού επιστημονικού προσωπικού (Ε.Ε.ΔΙ.Π.) στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, όπου και οργανώνει τα μουσικά σύνολα των φοιτητών.

Κωνσταντίνος Ράπτης, μπαγιάν

Ο Κωνσταντίνος Ράπτης γεννήθηκε στα Ιωάννινα, όπου πήρε τα πρώτα μαθήματα ακορντεόν στο Δημοτικό Ωδείο της πόλης από τη Μ. Παπανικολαόυ. Συνέχισε τις σπουδές του στο Νέο Ωδείο Θεσσαλονίκης και στην Ανωτάτη Σχολή Μουσικής και Θεάτρου του Ανοβέρου στην τάξη της Prof. Elsbeth Moser, ως υπότροφος του Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης». Παράλληλα σπούδασε ανώτερα θεωρητικά με τον Ι. Παπαδάτο, πιάνο με τη Ν. Μιχαηλίδου και μουσικολογία στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης έλαβε μέρος σε σεμινάρια με τον Γ. Χατζηνίκο, τον T. Anzelotti, καθώς και με τη S. Gubaidulina στα πλαίσια του φεστιβάλ της Avignon. Ο Κωνσταντίνος Ράπτης έχει δώσει συναυλίες σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ως σολίστ, καθώς και με σύνολα μουσικής δωματίου, συχνά παρουσιάζοντας έργα σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση. Έχει συμπράξει μεταξύ άλλων με την ορχήστρα της όπερας Unter den Linden του Βερολίνου, την Academia Santa Cecilia, το Ensemble Modern, τις ορχήστρες της ραδιοφωνίας του Ανοβέρου και του Αμβούργου, την Καμεράτα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Έχει ηχογραφήσει για την ECM (Ελένη Καραϊνδρου «Το λιβάδι που δακρύζει») και για την Άρκυς (Γιώργος Κυριακάκης «Ουλαλούμ»). Μαζί με το Δημήτρη Κούντουρα (φλάουτο με ράμφος) ίδρυσε το Duo Goliardi. Είναι μέλος του κουαρτέτου tangos a quatro, του Trio Gorrion και του Ensemble Megaphon (ελεύθερος αυτοσχεδιασμός). Παράλληλα με τη συναυλιακή του δραστηριότητα συμμετείχε σε διαγωνισμούς ακορντεόν, λαμβάνοντας τιμητικές διακρίσεις στο Klingenthal, το Castelfidardo, το Moers, το Baden-Baden και το Ανόβερο. Από το 2005 διδάσκει ακορντεόν στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Θύμιος Ατζακάς, ούτι και κιθάρα

O Θύμιος Ατζακάς γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1971.
Σπούδασε κλασσική κιθάρα με τους Κώστα Κοτσιώλη, Hubert Käppel και Carlo Marchione, ενώ ούτι και τροπική μουσική διδάχθηκε δίπλα στους Ziad Radjab, Βehnam Manadjedi και Ross Daly. Eίναι απόφοιτος του Νέου Ωδείου Θεσσαλονίκης, της Μουσικής Ακαδημίας της Κολωνίας και της Ακαδημίας Μουσικής και Θεάτρου της Λειψίας. Μέχρι το 1996 βραβεύτηκε ως κιθαριστής σε τέσσερις διεθνείς διαγωνισμούς και έδωσε ρεσιτάλ σε πολλά φεστιβάλ κιθάρας. Από το 1998 ως το 2004 έζησε στο Βερολίνο. Την τελευταία δεκαπενταετία κύρια ενασχόληση του είναι η ερμηνεία και η εξερεύνηση του ουτιού και άλλων λαουτοειδών, η συγγραφή μουσικής και ο αυτοσχεδιασμός, ενώ παράλληλα εμφανίζεται και ως εκτελεστής κιθάρας στο ρεπερτόριο της παλιάς και νέας μουσικής.Μέχρι σήμερα έχει ερμηνεύσει σε διεθνή φεστιβάλ και επιμελήθηκε ή έλαβε μέρος σε πολλά projects (Ελλάδα, Κύπρος, Ρουμανία, Ισπανία, Πορτογαλία, Aγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Γερμανία, Ελβετία, Μαρόκκο, Κιργκιζστάν και Συρία), ενώ ηχογράφησε η μαγνητοσκόπησε για την ελληνική ραδιοτηλεόραση, το WDR, την Deutsche Welle, το MDR, το Arte και το BBC.Εμφανίστηκε και ηχογράφησε με πολλούς αναγνωρισμένους μουσικούς όπως οι: Βijan Chemirani, Madjid Bekkas, Εfren Lopez, Ahmet Misirli, Βehnam Manahenji, Chris Dahlgren, Moises Torres, Ara Malikian, Gareth Lube, Hayden Chisholm, Kemal Dinc, Taner Akyol, Σωκράτης Σινόπουλος, Αντώνης Ανισέγκος, Κώστας Θεοδώρου, Σωκράτης Μάλαμας, Θανάσης Παπακωσταντίνου, Μαρία Θωίδου κ.α., ενώ παράλληλα έχει ιδρύσει μουσικά σχήματα όπως το Armos Ensemble, το Tropos Quartett Berlin, και, μαζί με τον Αντώνη Ανισέγκο, το ΣΩΜΑ.Aπό το 2005 διδάσκει ούτι και συντονίζει μουσικά σύνολα στον τομέα ελληνικής παραδοσιακής μουσικής του τμήματος Μουσικής Τέχνης και Επιστήμης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και παράλληλα είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας του πανεπιστημίου Αιγαίου (Μυτιλήνη).Από το 2006 ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της διεθνούς διοργάνωσης ‘Μουσικό Χωριό’ (http://www.music-village.gr/) που πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου.Τέλος, είναι ενεργός στον χώρο της ψηφιακής παραγωγής ήχου και ψηφιακής αναπαραγωγής πολιτισμικών γεγονότων.

Ο γέρος και η θάλασσα

η πρώτη φορά που το διάβασα ήταν πολλά πολλά χρόνια πριν, μάλλον δεν πρέπει να ήμουν ούτε είκοσι χρόνων
έμεινε στην ψυχή μου στην ομάδα εκείνη των βιβλίων που με διαμόρφωσαν και που θεωρώ κλασικά
ήθελα εδώ και πολύ καιρό να το ξαναδιαβάσω
ήθελα να πάω για ψάρεμα με το γέρο Σαντιάγκο στο Γλολφ Στρημ
μετά από τις ογδόντα τέσσερες μέρες χωρίς ψάρι, μ' αυτόν το "λιγνό και ξερακιανό, με το σβέρκο βαθειά αυλακωμένο" γέρο
στ' ανοιχτά
να είμαι το παιδί που κάθε μέρα θα ξαναλέμε το ίδιο παραμύθι,
τα ίδια ψέμματα να είναι το παιχνίδι μας,
τα ίδια ψέμματα να είναι η αλήθεια μας
να του λέω: "Υπάρχουνε πολλοί ψαράδες και κάμποσοι μεγάλοι μάλιστα. Εσένα όμως δε σε φτάνει κανένας." κι αυτό να είναι η πιο μεγάλη αλήθεια, γιατί ο Σαντιάγκο ήταν ο Ψαράς, γεννημένος γι' αυτό
να ονειρεύομαι μαζί του τα λιοντάρια στην ακρογιαλιά της Αφρικής
να είναι τα θέματα που θα συζητάμε λίγα
"- Θέλεις να κουβεντιάσουμε για την Αφρική ή για τη μπάλα;
-Για τη μπάλα καλύτερα, είπε τ' αγόρι. Πες μου για το μεγάλο Τζων Τζ. Μακ Γκράου."
να τον βλέπω στ' ανοιχτά προτού να φέξει, στην αναμονή του μεγάλου Ψαριού, στο κυνήγι του
να διαβάζω μαζί του τα σημάδια της φύσης, να τον ακούω να μιλάει μόνος
"Δε θυμότανε πότε άρχισε να μιλάει μόνος του."
να τον ακούω να μιλάει στο ψάρι
"-Φάτο λίγο ακόμα. Φάτο, καλά.
Φάτο, μέχρι να φτάσει η άκρη του αγκιστριού ίσαμε την καρδιά σου, και να σε σκοτώσει, σκεφτότανε. Έλα απάνω εύκολα, κι άσε με να χώσω το καμάκι στα ψαχνά σου. Εντάξει. Είσαι έτοιμο; Χόρτασες;"
να τον βλέπω να σέρνεται από το ψάρι, να "προσπαθεί να μη σκέφτεται, παρά μονάχα να υπομένει"
να έχει αγωνία για το ψάρι, να θέλει να το δει "μια φορά, μονάχα, να τόβλεπα, για να ξέρω με τι έχω να κάνω."
να θέλει να μοιραστεί με το παιδί αυτό που ζει " - Ας είχα το παιδί μαζί μου. Να με βοηθήσει, και να ιδεί αυτό που γίνεται. "
η σχέση του με το ψάρι, μοναδική, δε χορταίνω να διαβάζω τα λόγια
" Όπως είχε την πετονιά περασμένη στους ώμους του, ένοιωθε τη δύναμη του ψαριού, να τον πηγαίνει σταθερά όπου ήθελε αυτό.
Μια και του έστησα την παγίδα, ήταν αναγκασμένο να διαλέξει, σκέφτηκε ο γέρος.
Και διάλεξε να μείνει στ' ανοιχτά, μέσα στα βαθειά, σκοτεινά νερά, μακριά από όλες τις παγίδες, τις ενέδρες, και τις επιβουλές. Εγώ, διάλεξα να πάω να το βρω, εκεί που κανένας άνθρωπος δε θα πήγαινε. Μακριά απ' όλον τον κόσμο. Όμως, να, ανταμώσαμε, κι είμαστε μαζί από το μεσημέρι. Και δεν είναι κανένας να μας βοηθήσει, ούτε αυτό, ούτε εμένα."
" Καλύτερα είναι ν' αφήσω ήσυχο το ψάρι, και να μην το ενοχλήσω πολύ, τώρα το λιοβασείλεμα. Το λιοβασίλεμα, είναι μια άσχημη ώρα για τα ψάρια. "
" Πρέπει όμως να το φέρω κοντά, κοντά, πολύ κοντά, σκέφτηκε. Δεν είναι το κεφάλι που πρέπει να σημαδέψω. Πρέπει να το σημαδέψω στην καρδιά.
- Νάσαι ήρεμος και γερός, γέρο, είπε. "
" -Με σκοτώνεις ψάρι, είπε ο γέρος. Μα έχεις κι εσύ το δίκιο σου. Ποτέ μου δεν είδα πιο μεγάλο, πιο όμορφο, πιο ήρεμο και πιο ευγενικό πράγμα, από σένα, αδερφέ.Μπρος λοιπόν, σκότωσέ με. Δε νοιάζομαι ποιος απ' τους δυό θα σκοτώσει τον άλλον. "
" Τότε το ψάρι ζωντάνεψε, με το θάνατο μέσα του, και τινάχτηκε ψηλά απ' το νερό, δείχνοντας όλο το μπόι του, όλη του τη δύναμη και την ομορφιά."
τον βλέπω στον αγώνα του να κρατήσει καθαρό το μυαλό του
γιατί έρχονται οι καρχαρίες
"Ήτανε πολύ καλό για να βαστάξει, συλλογίστηκε."
κι ενώ ξέρω πολύ καλά το τέλος, η αγωνία μου δε μετριάζεται, λαχταρώ ένα χαζό χάπι εντ, μήπως και κάτι ως δια μαγείας αλλάξει και δεν κατασπαράξουν οι καρχαρίες το Ψάρι και φτάσει ο Γέρος στο λιμάνι όχι με τον άσπρο σκελετό αλλά με το πιο όμορφο, το πιο μεγάλο, το πιο λαμπερό ψάρι που κολύμπησε ποτέ στο Γκολφ Στρημ.
Τότε όμως το βιβλίο που διάβασα δε θα ήταν " Ο γέρος και η θάλασσα ".

Και σήμερα το πρωί διάβασα το " Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς" του Ίταλο Καλβίνο και φυσικά το συνέδεσα με την πρόσφατη ανάγνωση από τη Λέσχη μας του " ο γέρος και η θάλασσα". Είναι εξαιρετικά τα δοκίμια αυτού του βιβλίου, θα γράψω όμως άλλη φορά γι' αυτό.